|
Een theater dat de hemel als dak heeft roept om grote wensen en dromen In de zomer van 1985 streken een groep toneelspelers en hun regisseur, op zoek naar ander theater en een ander publiek, neer in het openluchttheater van het Amsterdamse Bos. Dit theater, op nog geen tien minuten van de Zuid-as, is sindsdien uitgegroeid van een haveloos en vergeten plek in het bos, tot een fraai gerenoveerd, publieksvriendelijk theater. De schitterende ligging, de sfeer, de toegankelijkheid, alles werkt mee om de fantasie op gang te brengen en een grotendeels onervaren theaterpubliek een onvergetelijke avond te bezorgen. Het is een traditie geworden die niet meer is weg te denken uit de Amsterdamse zomers. Elk jaar brengen wij er in de maanden juni, juli en augustus een grootschalig theaterevenement. De voorstellingen zijn vaak eigenzinnige, moderne bewerkingen van klassiek repertoire (Shakespeare, Tsjechow, Brecht). De reacties van publiek en pers zijn lovend. De tribunes, die plaats bieden aan bijna tweeduizend toeschouwers, zijn avond aan avond overvol. De sfeer is er on-Hollands feestelijk; vaak zitten de mensen al uren van te voren gewapend met picknickmanden en flessen wijn op de banken. Het publiek heeft er zin in, net als onze medewerkers, die zich met onverminderd enthousiasme elke zomer weer warm lopen voor dit unieke project. Korte kennismaking met Jeroen van den Berg
Jeroen van den Berg was gastregisseur van de voorstelling Ivanov in 2005.‘Voor mijn productie Ivanov werden vanuit het hele land stacaravans aangevoerd die door een grote kraan bovenop elkaar werden geplaatst. Er werden trappen gelast, tuinen met kassen en een weg met lantaarnpalen aangelegd. Er ontstond gaandeweg een compleet dorp.Twee dagen voor de première viel een van de acteurs uit. Op het nippertje werd een vervanger gevonden die zich de rol vliegensvlug en op virtuoze wijze eigen maakte. Zo werd de première toch nog een fantastische gebeurtenis: een zwoele avond met een volle tribune, zoals een gedroomde voorstelling in het BosTheater eruit ziet. Ik herinner mij de radeloze monologen in een vijver, maar ook het verstilde beeld van een eenzame actrice, hoog boven het speelvlak achter het verlichte raampje van haar caravan. Een achtervolgingsscène afgerond door een pistoolschot maakte een einde aan de voorstelling, een avond om nooit te vergeten.’
|
Wie zijn wij 
