Recensies media
Het Parool 11 juli - Joukje Akveld
'Ingejan Ligthart Schenk schrikt er niet voor terug om in een doldrieste vechtscène de slapstick op te zoeken, maar weet een volgend moment te verrassen met een fraai staaltje pantomime, waarbij oude theatervormen in nieuwe mallen worden gekneed.
Ongedwongen speelt hij leentjebuur bij de commedia dell'arte en de stomme film, vervlecht hij mime en schimmenspel met uitbundig fysiek toneel en laat hij piano en triangel zorgen voor muzikale begeleiding.....
de koerswijziging die het BosTheater met Barre Landacteur Ligthart Schenk aan het roer heeft ingezet, verdient navolging'.
De Volkskrant 12 juli - Karin Veraart
'Regisseur Ingejan Ligthart Schenk zag in het sfeervolle openluchttheater kans voor een energieke en ook toegankelijke enscenering.
Niks elitairs, integendeel.
Er klinkt muziek, en we denken aan Brecht en Weill, en tegelijkertijd heeft het onmiskenbaar een fijne Franse sfeer.
Er zitten scènes in zo raak, goed getimed en geestig of ontroerend dat je er helemaal in mee gaat.
Met Jochem Stavenuiter heeft hij de gedroomde mimespeler in huis.
Er bloeien liefdes op, er wordt geknokt, duistere zaken doen de ronde, duistere types (een geweldige rol van Frances Sanders, artistiek directeur van het BosTheater) ook. Het zit op Brechtiaanse wijze boordevol...
...heel sterke momenten en vondsten, zoals een hilarische vechtscène in het café, waar de zangeres (Sjaan Duinhoven) onverstoorbaar blijft doorzingen, af en toe een fikse linkse uitdelend. Of de episode waarin er te veel personages in een poppenkast zijn gepropt. En het ontroerende schaduwspel; kom daar vandaag de dag nog eens om'.
NRC Handelsblad 12 juli - Kester Freriks
'Enfants du paradis mooi intiem'
... 'een voorstelling die geleidelijk groeit tot iets moois en intiems. Acteur en mimespeler Jochem Stavenuiter weet de tragiek van de vergeefs verliefde Pierrot prachtig op te roepen.
De snoevende tekstacteur Frédérick krijgt karakter en emotie van Jochem ten Haaf. En actrice Meral Polat als Garance laat fraai het bedroefde lot zien van een vrouw op wie twee tegengestelde mannen verliefd zijn. De mooiste scènes zijn echter toch die met een groot cinematografisch gehalte, zoals de pantomime op filmdoek met schaduwen'.
Trouw 22 juli - Robbert van Heuven
'Een ode aan de liefde zonder woorden'
'Ligthart Schenk maakte van het romantische verhaal een vlotte voorstelling die met veel spelplezier door de spelersgroep op het toneel wordt gebracht.
Het zijn vooral (Jochem) Stavenuiter en (Jochum) ten Haaf die Les Enfants du Paradis dragen, omdat ze precies zijn wat ze ook spelen een geweldige mimespeler en een geweldige tekstacteur.Ze krijge alle ruimte om hun talent te etaleren in de verschillende toneel-op-het-toneelscènes waarin het publiek flarden van de voorstellingen in de Parijse theaters krijgt te zien.
......mooie en met liefde gemaakte toneelscènes zijn de pareltjes van de avond''.
De Groene Amsterdammer 11 augustus - Loek Zonneveld
''De voorstelling is een godswonder'
'Stans Lutz heeft een geweldig decor gemaakt waarin je Parijs herkent zonder Eiffeltorenfolklore. Jantine Kraayeveld en Ria de Groote hebben kostuums bedacht waarvoor je ogen tekort komt en waardoor je toch zicht houdt op de 'mensenlijnen' in het verhaal. Reier Pos schildert met licht zoals alleen hij (en zijn technici) dat hier kunnen. En Alberto Klein Goldewijk bespeelt een eenmansorkest...... zo waanzinnig mooi. En dan de toneelspelers.......... Een ensemble van veel, heel veel nieuwe gezichten en talenten, hondsbrutale acteervlerken, die vanaf minuut één de goesting hebben deze monumentale speelvloer te temmen met hun grootse stijl en aanstekelijk plezier van tonen, demonstreren, behagen en schokken.
Jochem Stavenuiter speelt met zijn leraar William Dashwood enkele 'klassieke' mime-'nummers' die het kloppend hart van de voorstelling vormen. Die scènes zijn zo liefdevol, zorgvuldig, geestig en ontroerend gemaakt dat het duizendkoppig publiek op de eerste zwoele zomeravond dat ik erbij was muisstil viel. Meral Polat en Sjaan Duinhoven verbeelden scherp twee rivaliserende vrouwen, Mohammed Azaay en Jochem ten Haaf contrasteren niet alleen mooi als minnaars, maar improviseren zich een slag in de rondte in het bedwingen van de regengoden. En artistiek leider Frances Sanders speelt deze keer zelf mee, een aanwinst. Ingejan Ligthart Schenk heeft dit ensemble gloeiend aaneen gesmeed: hij debuteert als Bos-regisseur. En hij doet dat verdomd goed. U heeft nog een kleine maand!'
Heeft u een recensie gezien die hier nog niet bij staat, mail deze dan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
